Λ. Αθανασιάδης, Σ. Παπαχαρίτου, Ε. Νακοπούλου, Π. Κυράνα, Γ. Σαλπιγγίδης, Κ. Χατζημουρατίδης, Δ. Χατζηχρήστου
Κέντρο Σεξουαλικής και Αναπαραγωγικής Υγείας (ΚΕ.Σ.Α.Υ.)
Στόχος: Η αξιολόγηση διαδραστικών τεχνικών στην εκπαίδευση ιατρών για θέματα αντιμετώπισης της στυτικής δυσλειτουργίας (Σ.Δ.)
Υλικό και Μέθοδος: Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων (παθολόγοι, καρδιολόγοι κλπ.) οι οποίοι συμμετείχαν σε κάποιο από τα 8 διήμερα κλινικά φροντιστήρια, μεταξύ 6/2001 και 10/2004, του ΚΕ.Σ.Α.Υ. Η δομή των φροντιστηρίων περιλαμβάνει έξι εισηγήσεις και τρία διαδραστικά μέρη: παιχνίδι ρόλων με καθορισμένο σενάριο σε κλειστές, σε ανοιχτές ομάδες εργασίας και προβολή βίντεο για τις τεχνικές επικοινωνίας. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγιο αξιολόγησης με τρεις παραμέτρους: απόκτηση νέας γνώσης, ποιότητα της παρουσίασης και χρησιμότητα στην κλινική πρακτική τους. Για την στατιστική επεξεργασία χρησιμοποιήθηκαν Ανάλυση Διακύμανσης με ένα παράγοντα και επαναλαμβανόμενες μετρήσεις και ανάλυση περιεχομένου.
Αποτελέσματα: Σε σύνολο 600 συμμετεχόντων, 374 συμπλήρωσαν τα ερωτηματολόγια (κυρίως άνδρες: 84.7%, γενικοί ιατροί: 66.4%, ελ. επαγγελματίες: 40.4%). Η συνολική αξιολόγηση κυμάνθηκε, κατά Μ.Ο., από 3.98/5 (+0.78) για την απόκτηση νέας γνώσης, έως 4.38/5 (+0.57) για την ποιότητα της παρουσίασης. Τα τρία διαδραστικά μέρη διέφεραν [ F(2, 472)=9.246, p=0.000 ], με τα παιχνίδια ρόλων με καθορισμένο σενάριο να έχουν υψηλότερη βαθμολογία και στα τρία χαρακτηριστικά αξιολόγησης, σε σύγκριση με το βίντεο (Μ.Ο.: 4.01/5, Τ.Α.: 0.69 και Μ.Ο.: 4.04/5, Τ.Α.: 0.67 αντίστοιχα, έναντι Μ.Ο.: 3.83/5, Τ.Α.: 0.80). Εξάλλου θετικές παρατηρήσεις (σχόλια) επισήμαναν την αποτελεσματικότητα του παιχνιδιού ρόλων στην καλύτερη πληροφόρηση και απόκτηση νέας γνώσης για το θέμα (38.4%). Τα σχόλια (~25%) τους αφορούσαν στην ανάγκη αύξησης της συχνότητα παρόμοιων επιμορφωτικών προσπαθειών.
Συμπέρασμα: Η χρήση των διαδραστικών μεθόδων στα κλινικά φροντιστήρια έγινε ιδιαίτερα αποδεκτή. Το παιχνίδι ρόλων και οι συζητήσεις σε μικρές ομάδες αποδείχθηκε πως μπορούν να αποτελέσουν εποικοδομητική προσέγγιση για την επιμόρφωση των ιατρών που καλούνται να αντιμετωπίσουν ασθενείς με Σ.Δ.